A strange road home

Het was zeker een lange weg van 3 maart vorig jaar tot nu. 3 maart 2018, de dag van de release van ons allereerste album “Jerry Was Here”. Een bijzondere dag voor ons allemaal. Iedereen om mij heen had er heel hard voor gewerkt. Het was een speciaal gevoel voor hen. Hún album. Zelf geschreven, zelf ingespeeld, zelf gemixt, zelf gepromoot, zelf georganiseerd. Ik heb alleen meegedaan tijdens het eindproces. Ik vond het natuurlijk heel gaaf, maar uiteraard had 3 maart een andere lading voor Eric, Monique, Ivo, en Jerry dan voor mij.

En vandaag, op 9 maart 2019, snapte ik nu ook dat gevoel.

Hier een terugblik op wat er is gebeurd in de loop van de afgelopen 5 weken.

Woensdag 6 februari

Vanavond zouden we live akoestisch spelen op Den Haag FM. Een primeur voor mij persoonlijk – ik was altijd jaloers op vrienden en kennissen van mij die hier mochten spelen. Want hoe gaaf is dat?! Voor heel Den Haag mogen spelen. En op de officiële Haagse radio komen, en op de Haagse TV! Dit keer was het dan mijn beurt.

We werden warm ontvangen door de jonge crew van Den Haag FM. Rob Kemperman interviewde ons. Het was een hele fijne sfeer, alsof we in zijn woonkamer aan het praten waren over van alles en nog wat. Het voelde heel vertrouwd en we hebben veel gelachen! We hebben toen ook twee nummers live gespeeld: Strange en My Only Heart; voor allebei was dit een live radio debuut. Dit was ook de dag dat onze videoclip van Strange online YouTube uitgebracht werd. Natuurlijk hadden we gelijk iedereen gespamd zodat we snel veel kijkers zouden krijgen. Helaas zijn we nog niet viral gegaan, maar wat nog niet is kan nog wel komen!

Woensdag 27 februari

Woensdagen en radioprogramma’s, wat is dat toch? Dit keer niet bij Den Haag FM, maar wel bij een échte rauwe Haagse studio: Parkroad Studios met Erik Kuylaars – bij wie we de release van ons eerste album hadden gedaan. Dit keer niet in de Nobelstraat, nee, nu echt op de Park Road in Voorburg.

Erik’s studio is een momentopname uit de jaren ‘70. Posters van Bowie en de Stones, een Cadillac midden in de kamer, een jukebox, zwarte en bordeauxrode leren banken. Rood.. Alles was rood: jaren ‘70 rood. Donker, ruig, vuig rood. Tegen paars aan.

We deelden de avond met twee dames van Luminize die ook hun EP kwamen promoten met een interview. Hopelijk staan we binnenkort een keer samen op een podium, want wat kunnen zij ongelooflijk gaaf rocken zeg! Voor wie Luminize niet kent: check it out – u zult niet teleurgesteld zijn.

Voorafgaand aan het live optreden werden we geïnterviewd en werd de videoclip uitgezonden via de livestream van www.parkroadcafe.nl. Daarna mochten we dan echt aan de bak. We speelden, wederom, My Only Heart en Strange – maar dit keer vol versterkt, zoals wij het liefst spelen natuurlijk! Het was een goede sessie. We hebben er erg van genoten, maar dat is altijd gegarandeerd bij Erik.

Zondag 3 maart

Vanmiddag waren we te gast bij Radio Midvliet tijdens Kakafonie. Vorig jaar rond deze tijd waren we hier ook te gast om “Jerry Was Here” te promoten, dit keer zijn we terug om “Strange” een boost te geven. Dit keer alleen geen live optreden zoals bij Den Haag FM en Parkroad Café. Wel werd voor het eerst de hele EP gedraaid op de radio. Dat betekende dat het tevens de primeur was voor Under The Surface en Girls; deze tracks waren namelijk nergens nog te horen. Na de altijd gezellige sessie bij Kakafonie gingen we naar Eric voor een door Marloes en Nina georganiseerde lunch. Het deed me denken aan de tijden dat ik nog in een schoolband zat en we in het weekend tussen het oefenen door gingen lunchen bij iemand thuis of bij een snackbar vlakbij de oefenruimte. Ik weet niet waarom, maar de sfeer en het gevoel was heel nostalgisch en vertrouwd voor mij. We gingen daarna ook door naar de oefenruimte. Het was namelijk de laatste oefensessie voor de dag van de EP release. We hebben de setlist een keer volledig gespeeld en gefocust op de dingen waarvan we vonden dat het nog niet vlekkeloos ging. We zijn klaar voor zaterdag!

Vrijdag 8 maart

Dit was de dag voor de EP release. We zouden live op de radio spelen bij WOS in het Westland. Hier hadden we al een keer eerder akoestisch gespeeld. Maar vandaag gingen we in volle elektrische sterkte.

We werden zoals vorige keer warm ontvangen door de crew. Ik had sinds 11:00 uur niks meer gegeten en was eerst nog even snel langs de Mac gegaan voor een vega burger en friet. Ik heb volgens mij nog nooit zo snel een drumstel opgebouwd – ik wilde zo snel mogelijk voedsel naar binnen proppen! Maurice beschreef het fenomeen als: “Je eet je friet niet, je inhaleert het”. Toen we de soundcheck hadden gedaan ging ook de rest eten halen. Natuurlijk ging ik mee; de Mac vult namelijk voor geen meter! Dus ik bestelde bij de snackbar nog een friet met pindasaus en een milkshake.

Kees, de stem van WOS, vroeg toen we terug waren aan ons of we de CDs hadden meegenomen: we zouden namelijk twee keer een nummer van een van onze favoriete bands / de bands door wie we zijn geïnspireerd laten horen. Ivo had zijn CD bij zich, Monique was die van haar vergeten. Ik vroeg aan Kees of ze ook Iron Maiden in de verzameling hadden, waar Kees met grote ogen “Maar natuurlijk!” op antwoordde. Dus mocht ik mijn kennis over Iron Maiden delen met het Westland voordat The Trooper in alle kassen keihard uit de speakers kwam.

Wij speelden 2 sets. De eerste set was gelijk een goede oefening voor ons: de medley van Welcome To The Redstone Circus, In This Time, en I Want It All van Queen. De vorige keer dat we hem in de oefenruimte speelden ging het af en toe nog een beetje stroef. Ook vandaag ging hij niet perfect aangezien ik helemaal in het begin mezelf keihard op mijn rechterhand sloeg met een drumstok. Ik was vooral aan het focussen om de maat te houden en de pijn te negeren dan op wat er om me heen gebeurde – geen ideale situatie voor een drummer. Nadat we de eerste set eindigden met Blue Skies Ahead ging ik meteen mijn hand onder de ijskoude kraan houden. Gelukkig voelde ik na een half uur niks meer (lees: geen pijn meer) en kon ik weer drummen.

In de tweede set speelden we de hele EP van begin tot eind. Dit ging vrijwel foutloos en naar mijn idee klonk en ging het allemaal ook heel lekker. U kunt terugluisteren via https://www.wos.nl/radiogemist/overzicht.

Na afloop gingen we snel naar huis en vroeg naar bed. Morgen was de grote dag!

Zaterdag 9 maart

11:15:

NEE! Ik moet drumles nog afbellen! Helemaal vergeten! Verdomme, ik moet over drie kwartier al bij het Noordeinde zijn.. “Ma!! Nee ik hoef geen ontbijt. Had je de autosleutels? Nee, ik moet nu echt weg. Ja ik kom eerst nog thuis. Oké doei!”

Even kijken, heb ik alles? Tapijt, check. Becken tas, check. Kick, toms, snare, floor, kick pedal. Yes. Hardware 5 stuks? Mooi. Oh, vergeet ik D. Kruk bijna: the Man, the Myth, the Legend. Man, dat dit allemaal in die kleine Nissan van m’n ma past, ongelooflijk. Ohja, de lichten en twintigduizend tassen aan camera apparatuur van Maurice moeten ook mee. Cool. Alles ingeladen. Top, navigatie aan en gaan! Wacht… Waar is m’n metronoom? Nee toch?! Even naar boven. “Ma, heb jij mijn metronoom gezien? Wat bedoel je met ergens, daar heb ik toch niks! Ik heb hier geen tijd voor.. Nee, laat maar, ik kijk nog wel een keer als ik terug ben.”

(15 minuten later)

Ah kijk, daar zijn Monique, Ivo, en Eric ook al. Zo te zien ook niet zo lang geleden aangekomen. “Hey James, how you going? Yeah good mate, thanks. Yeah nah, I brought my own carpet. Yeah mine’s definitely better than yours hahaha! Cool, let me just drop it all off.” Oke als ik nou eerst even mijn drumstel opbouw op het tapijt dan kan de rest daarna even kijken hoe alles moet staan. “Moet ik meer naar achter? Meer de hoek in? Wacht, nu kan past mijn ride er niet meer tussen. Ja ietsje meer naar links als dat mag. Top. Ja joh, zo is goed. Zo groot ben ik nou ook weer niet.”

(Ongeveer 30 minuten later)

Mooi, alles is opgebouwd en aangesloten. Soundcheck doen we om 18:30? Prima. “Tot vanavond gasten!”. Oef, controle.. Ik hoop niet dat ik een boete heb gekregen. Het zal toch niet..

(15 minuten later)

“Ma, heb je mijn metronoom al gevonden? Nee?!” F******************ck. Oké, even Denise appen of ze haar stemapparaat-metronoom-ding kan meenemen. Ook even Erik van Parkroad appen of dat ding van mij misschien bij hem ligt. “Hey Erik, ligt toevallig mijn blauwe metronoom nog bij jou?” – “Ja, pik.” “Top! Kan ik hem dan straks even ophalen?” – “Ben in het Noorden van het land, pik”.

(………)

Oké laat maar, Denise neemt haar ding al mee gelukkig. No worries, komt goed. Even douchen en omkleden en dan met Yme door naar Maurice.

(2 à 3 uur later)

Oh hey, Maurice belt. “Yo Maurice! Ja we staan al voor je deur. Ja weet ik, Yme lag te pitten. Nee grapje, ja oké ze lag wel te pitten, maar ik was ook een beetje langzaam. Wat staat er op het menu? Oeh!! Japanse curry. Ah man, dit is heerlijk! Mag ik nog een portie?”

(een uurtje later)

“Oké Maurice, ik drop je nu even af voor O’Casey’s. Kan je even aan de rest doorgeven dat we een parkeerplaats aan het zoeken zijn?” Oh hey kijk, een appje van Denise dat ze ons kan registreren zodat we gratis kunnen parkeren. “Yme, kan je me navigeren naar Oranjestraat? Toppie!”

(15 min later)

“Huh, zijn jullie nog niet aan het soundch.. Oh, rugby staat nog op. Aha. Dus we lopen uit? Op zich geen probleem toch?”

20:10

Toffe Haan trapt de avond af. Het trio stond ijzersterk op het podium. Met klassiekers als Mayonaise en Schluss Marloes en Geldgebrek kregen ze de zaal plat. Het mooie samenspel in snaarinstrumenten en zang tussen Simon en Bart is een genot om naar te kijken en luisteren. Het is ook mooi om te zien hoe ze samen in harmonie zijn tijdens de solo’s van Alvin, zowel met beweging als met melodie. En man, man, man, ik zei het al tijdens ons optreden in Proeflokaal Faas, maar wat kan die Alvin goed spelen zeg! Alle lof! Het feest was begonnen.

Het was de beurd aan Lock Stock om de vlam erin te houden. Met de keiharde rock ‘n roll kregen werd het door de Toffe Haan aangewakkerde vuur nu een ware vuurtornado. De ritmesectie vormde een solide basis die versterkt werd door Mike en Frans. Alle lof overigens voor Mike, wat een geweldige gitarist is hij! De scheurende solo’s waren een genot om naar te luisteren.

Dan was het nu aan ons.

103 bpm is ingesteld op de metronoom. Iedereen is klaar. De zaal staat helemaal vol – vol met vrienden, familie, en bekenden. Ook voor mij. Zoveel mensen zijn voor mij gekomen. Van vorige bandjes, van de middelbare school, van mijn studie, vrienden van vrienden, mijn vader’s harem, zelfs mijn drumleraar Dick Noordhoek en zijn vriendin Renate waren er! En Dr. Daniel Rozen bij wie ik stage liep was er ook! Wow, wat een energie. Ik voel hun energie. Ik ben er klaar voor.

Boem.. Boem.. Boem.. Boem..

“It’s glitter and doom, it’s sparkly fine.”

“Welcome To The Redstone Circus!”

De medley was begonnen. Het concert was begonnen. Ons hoogtepunt van het jaar; in ieder geval voor mij dan. De medley verliep vlekkeloos. Alles ging goed, alles was goed getimed, alles sloot goed op elkaar aan. Het publiek ging los. En het publiek bleef de hele avond los gaan. De zaal bleef vol. Het leek wel of er met elk volgende nummer dat we speelden er meer energie vrijkwam. Het koste geen energie, we produceerden het. Het was kernfysica. Kernfusie. Het publiek was waterstof en wij maakten er helium van. We voelden ons onoverwinnelijk. Ik voelde me onoverwinnelijk.

Wow, de tijd is snel gegaan. We zijn nu al bij de encore van Under The Surface. Ik wil nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Nee, het mag niet nu al afgelopen zijn! Maar toch, het is afgelopen. Wat een avond. Even naar voren met iedereen en een buiging maken, zoals het hoort. Oké misschien ben ik toch wel een beetje moe. Maar iedereen wil me spreken. Jongens rustig, ik kan maar één gesprek tegelijk volgen!

Het mooiste compliment van de avond vond ik de trots van mijn drumleraar Dick. Ik kon de trots in zijn ogen zien en hij bleef me maar complimenten geven. Het is een onbeschrijfelijk fijn gevoel als je leraar en grootste voorbeeld zo veel lof voor je heeft. Ook Beer Klaasse, legendarische drummer van Finch, Groep 1850 en later ook Q65, gaf mij en de band grote complimenten met een onwijs grote grijns op zijn gezicht. Hij zei tegen mij “Nu ben ik nog trotser dat ik op jouw drumstel heb mogen spelen in je kamer!” Nee Beer, de eer is geheel aan mij. En de tekeningen van Meike werden goed bekeken! Ik heb van bijna iedereen te horen gekregen hoe onwijs kicken ze de artwork vonden van de EP. Uiteraard heb ik hen allemaal doorverwezen naar Meike. En terecht trouwens, want Meike maakt ook onwijs mooie tekeningen! Ze is op Facebook en Instagram te volgen als LieveMeike.

9 maart 2019. Een volledige cyclus is ten einde gekomen. Wat een avontuur was het ook! We hebben veel meegemaakt. Veel gelachen, veel gezweet, veel geruzied, veel overwonnen, en veel van elkaar gehouden. En uiteraard hebben we veel plezier gehad. Ja, de spreekwoordelijke cyclus is wellicht klaar nu, maar dit is nog maar het begin van een nieuw avontuur. Want wat is het leven waard zonder avontuur? Wij zijn er klaar voor. U ook?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s